Discovery Channel: The Deep: Orca: Killers I have Known

Μέρος 1ο
Μέρος 2ο
Μέρος 3ο
Μέρος 4ο

DVD

Springer the orca, (2011)

φωτο

Μέρος 1ο
Μέρος 2ο
Μέρος 3ο

Footage of her being found, capture, rescue and release.

Περισσότερα εδώ

Orphan Orca: Saving Springer (2004)

φωτο

Μέρος 1ο
Μέρος 2ο
Describes the circumstances of the 2002 stranding of a juvenile (2 year-old) orca in Puget Sound, Washington, and her rescue, rehabilitation and return to her community-of-origin as effected by the U.S. National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). Features excerpts of press conferences by Bob Lohn, Northwest Regional Administrator, of NOAA Fisheries, NOAA Western Regional Center, and commentary by various rescuers and rehabilitators.

Authors: Robert D Lohn; Heather Auden; Roynn Lisa Simmons; Thom Pollard; Richard Wright
Publisher: Windsor, CT: Visual Concepts, Inc.

Πηγή

Xάνοντας τη Θάλασσα της Ελευθερίας/ A Fall From Freedom (2011) (Eλληνικοί υπότιτλοι)

Δείτε το εδώ 

trailer
Οι φάλαινες και τα δελφίνια, με την μοναδική τους ευφυϊα, την εκπληκτική ζωτική τους δύναμη και την ομορφιά τους, αποτελούσαν πάντοτε αντικείμενο έμπνευσης και θαυμασμού αλλά και σύμβολο ελευθερίας για τους ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η ταινία A Fall From Freedom ("Χάνοντας τη Θάλασσα της Ελευθερίας") φέρνει στο φως τη σκοτεινή πλευρά της "αξιοποίησης" αυτού του θαυμασμού και την εμπορική εκμετάλλευση που έχουν υποστεί και εξακολουθούν να υφίστανται τα πανέμορφα αυτά θηλαστικά της θάλασσας, παρουσιάζοντας την ιστορία της βιομηχανοποιημένης αιχμαλωσίας τους.

Σε 80 συναρπαστικά λεπτά, η ταινία αυτή παρουσιάζει με ντοκουμέντα τις χιλιάδες των δελφινιών που έχουν υποστεί παράνομη αρπαγή, επώδυνη μεταφορά από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη ή ακόμα και βίαιο θάνατο, προκειμένου να εφοδιάσουν τα δελφινάρια και τα ενυδρεία, καθώς επίσης και την τέχνη της παραπληροφόρησης του κοινού που τα επισκέπτεται, μέσα από καλά οργανωμένες δημόσιες σχέσεις και διαφημιστικές καμπάνιες.

Συγγραφέας: Stanley M. Minasian

Aφήγηση: Mike Farrell

Μετάφραση: ομάδες στο facebook Stop Attica Zoological Park Dolphinarium (Athens - Greece) και Όχι στο δελφινάριο-τσίρκο στο Αττικό Πάρκο

Παραγωγή: Earth Views Productions, 2011

επίσημη ιστοσελίδα

Σελίδα στο facebook

Πηγή

DVD 

Ποια ιστολόγια έχουν μοιραστεί την ταινία.

Η Δράση για την άγρια ζωή (σελίδα στο facebook) παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ: Α Fall From Freedom / Χάνοντας τη Θάλασσα της Ελευθερίας, Μικρόπολις, Θεσσαλονίκη 9 Μαρτίου 2013, ώρα 20:30

εκδήλωση προβολής στο facebook

 Από το δέος και το θαυμασμό που πάντα προκαλούσαν στους ανθρώπους τα κητώδη, μέχρι την εκμετάλλευσή τους σαν ζωντανά εμπορεύματα, μεσολάβησαν αιώνες και ανθρώπινοι πολιτισμοί. Η πρώτη απόπειρα να εκτεθούν αιχμάλωτα δελφίνια με σκοπό τη διασκέδαση του κοινού έγινε στον Άγιο Αυγουστίνο της Φλόριντα, το 1938, και η μόδα των δελφιναρίων εξαπλώθηκε γρήγορα μετά από την μεγάλη επιτυχία της τηλεοπτικής σειράς "Φλίππερ" στην Αμερική, κατά την δεκαετία 60 - 70. Το θλιβερό παρασκήνιο στην ιστορία της αιχμαλωσίας τους έρχεται να αποκαλύψει το ντοκιμαντέρ A Fall From Freedom, (ιστοσελίδα, facebook)  παρουσιάζοντας την "πτώση" τους από την ελευθερία της θάλασσας και του ωκεανού στο χλωριωμένο νερό της πισίνας, και την έκπτωση της ιδιαίτερα σύνθετης και εξελιγμένης τους οντότητας στο ρόλο του υπάκουου γελωτοποιού. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει την ιστορία της αιχμαλωσίας τους, από τις αρχές της δεκαετίας του 70, δηλαδή εκείνο το χρονικό σημείο πέρα από το οποίο αυτή η επιχείρηση εξελίχθηκε σε παγκόσμια βιομηχανία. Στο προσκήνιο της βιομηχανίας αυτής βασιλεύει η τέχνη της παραπληροφόρησης του κοινού, μέσα από καλά οργανωμένες δημόσιες σχέσεις και διαφημιστικές καμπάνιες, ενώ στο παρασκήνιο κυριαρχούν οι αρπαγές από τη θάλασσα, η παράνομη διακίνηση, η κυβερνητική διαφθορά και η δυσκολία της εφαρμογής των νόμων, οι επώδυνες μεταφορές από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη και η ανελέητη εκμετάλλευση. 

Το ντοκιμαντέρ αυτό βγήκε στον αέρα το καλοκαίρι του 2011, ένα περίπου χρόνο μετά από τον γνωστό Όρμο - The Cove που ευαισθητοποίησε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων στο θέμα της κακοποίησης των δελφινιών, και ήρθε να συμπληρώσει και να ολοκληρώσει την εικόνα. Η σύλληψη των δελφινιών από τη θάλασσα είναι μια πάρα πολύ βίαιη διαδικασία, με όποιον τρόπο και αν γίνεται, και τα περισσότερα δελφινάρια και ενυδρεία εμπλέκονται είτε άμεσα είτε έμμεσα σ' αυτήν, όσο και αν προσπαθούν να το αποφύγουν, δεδομένου ότι η αναπαραγωγή στην αιχμαλωσία δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες τους και χρειάζονται κατά καιρούς νέο αίμα από άγριους πληθυσμούς, τόσο για να αντικατασταθούν τα άτομα που πεθαίνουν όσο και για να εξασφαλιστεί η γενετική ποικιλομορφία την οποία απαιτεί η υγεία του συνόλου.

Τα τελευταία χρόνια, η πλειονότητα του πολιτισμένου κόσμου, έχει σαφέστατη και συνειδητή απέχθεια προς κάθε είδους τσίρκο που βασανίζει για διασκέδαση τα πλάσματα της γης, για το υδάτινο τσίρκο των δελφιναρίων όμως οι εντυπώσεις είναι ακόμα ανολοκλήρωτες και θολές. Ο κυριότερος ίσως λόγος είναι η έλλειψη κατανόησης της φυσιολογικής οντότητας των κητωδών και η απουσία της συνειδητοποίησης ότι οι καταπληκτικές φυσιολογικές και ψυχοδιανοητικές δυνατότητες αυτών των πλασμάτων όχι μόνο δεν βοηθούν την προσαρμογή σε τεχνητές συνθήκες, αλλά αντιθέτως την απαγορεύουν. Ένας άλλος λόγος ίσως είναι ο τρόπος με τον οποίον οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει να αγαπούν τα ζώα, τόσο τα άγρια όσο και τα εξημερωμένα, ο οποίος συνοδεύεται από μια τάση για οικειοποίηση και προσαρμογή στα δεδομένα της ανθρώπινης ζωής. Και αν κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο για μια αρκούδα, έναν λύκο, έναν ελέφαντα, μία τίγρη ή ένα λιοντάρι, για τα κητώδη είναι εντελώς αδύνατο. Όχι μόνο γιατί τα άγρια δελφίνια δεν μπορούν να γίνουν "ζώα συντροφιάς" μέσα σε δύο και τρείς γενεές, αλλά κυρίως γιατί η αιχμαλωσία τους στερεί το πιο βασικό στοιχείο της ύπαρξής τους, το περιβάλλον μέσα στο οποίο, εδώ και αιώνες, εξελίχτηκαν για να ζούν: τους ωκεανούς και τα πελάγη, έναν κόσμο σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο, που δεν μπορεί να υποκατασταθεί από καμία δεξαμενή κατασκευασμένη από τον άνθρωπο, όσο υψηλών προδιαγραφών και αν είναι.

πηγή

Αυτό ακριβώς το κενό της πληροφόρησης έρχονται να εκμεταλλευτούν οι επιχειρηματίες των δελφιναρίων: "Τα δελφίνια αγαπούν τους ανθρώπους", λένε. Και οι άνθρωποι αγαπούν τα δελφίνια! Όμως τι είδους αγάπη είναι αυτή όπου ο ένας από τα δύο μέρη στερεί από τον άλλον κάθε δυνατότητα να είναι ο εαυτός του; Θα αποφάσιζε ποτέ κάποιος που αγαπάει το σκύλο του να τον παραχωρήσει σε ανοίκεια πλήθη ανθρώπων που θα πλήρωναν εισητήριο για να περνούν από μπροστά του, να τον βλέπουν κάτω από εκτυφλωτικά φώτα, να τού σφυρίζουν, να τον αγγίζουν, να γελούν με τα κατά παραγγελία καμώματά του, και να φωνασκούν, εφτά ημέρες την εβδομάδα, όλες τις εβδομάδες του χρόνου;

Τα τελευταία χρόνια, η πλειονότητα του πολιτισμένου κόσμου, έχει σαφέστατη και συνειδητή απέχθεια σε κάθε είδους τσίρκο, όμως στην περίπτωση των δελφιναρίων, η συλλογική συνείδηση μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων δυσκολεύεται να διακρίνει την κακοποίηση. "Χρησιμοποιούμε θετικούς τρόπους εκπαίδευσης", λένε οι επιχειρηματίες των δελφιναρίων, και επίσης "δεν αναγκάζουμε τα ζώα μας να εκτελούν αφύσικες συμπεριφορές". Είναι γεγονός ότι τα δελφίνια δεν τα δένουν με αλυσσίδες και - εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις - δεν τα χτυπούν. Όμως αυτό που ξέρουμε πολύ καλά ότι συμβαίνει στο τσίρκο, δεν θα το δούμε να γίνεται ποτέ στη σκηνή. Εκείνο που ίσως θα δούμε είναι το μαστίγιο, λίγο ως πολύ διακριτικά κρυμμένο στα χέρια του θηριοδαμαστή. Αντίθετα, στην άγνοιά μας ποντάροντας οι εκπαιδευτές των δελφινιών, δεν κάνουν καμία απολύτως προσπάθεια να κρύψουν τη σφυρίχτρα. Αυτή τη σφυρίχτρα που τα δελφίνια άκουσαν για πρώτη φορά στη ζωή τους την ώρα που τα άρπαξαν από τη θάλασσα και που δεν θα μπορέσουν να ξεχάσουν ποτέ. Αυτή τη σφυρίχτρα που δίνει το σύνθημα για το άλμα στον αέρα, για το πέρασμα μέσα από το στεφάνι, για την έξοδο από την πισίνα και την ακίνητη πόζα στο φακό, για το φιλί στο μάγουλο του κάθε άγνωστου επισκέπτη. Κι’ εμείς, που έχουμε καταλάβει πολύ καλά γιατί είναι αφύσικο και βασανιστικό μια αρκούδα να κάνει ποδήλατο ή ένας ελέφαντας κατακόρυφο, βλέποντας ένα δελφίνι να ξεβράζεται στα πλακάκια της δεξαμενής, χειροκροτούμε ευχαριστημένοι. Γιατί δεν συνειδητοποιούμε ότι αυτή η συμπεριφορά είναι όχι μόνον αφύσικη αλλά και επικίνδυνη, και ότι τα κητώδη της θάλασσας βγαίνουν στη στεριά μονάχα όταν κινδυνεύουν να πεθάνουν. Στη φύση, η "πόζα" αυτή για τα δελφίνια σηματοδοτεί επερχόμενο θάνατο.

"Τα δελφίνια στις θάλασσες κινδυνεύουν από χίλια δυό, ενώ εμείς τα φροντίζουμε και είναι ευτυχισμένα. Κι' αυτό που κάνουν τους αρέσει, είναι μέσα στη φύση τους να κάνουν παιχνίδια", μάς λένε. "Είναι τόσο ευχαριστημένα, βλέπετε πώς "χαμογελούν"; Όμως τα δελφίνια στη θάλασσα δεν παίζουν κατά παραγγελία, και το πρόσωπο τους δεν έχει μύες για να εκφράζει συναισθήματα, όπως ο άνθρωπος και άλλα θηλαστικά. Η φύση τους έχει δώσει - ευχή και κατάρα - καρφωμένο στο πρόσωπο αυτό το μόνιμο χαμόγελο του παλιάτσου. Χαμογελούν κάνοντας το γύρο της δεξαμενής τους χιλιάδες φορές, για να υποκαταστήσουν τα δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα που θα έκαναν στη θάλασσα αν ήταν ελεύθερα, όχι για πολυτέλεια ή για άσκηση, αλλά γιατί έτσι είναι προγραμματισμένα - βαθειά μέσα στα κύτταρά τους - να υπάρχουν, να κυνηγούν, να τρέφονται, να μεταναστεύουν και να ζούν. Χαμογελούν ζητιανεύοντας στεγνά κατεψυγμένα ψάρια, παραγεμισμένα με βιταμίνες, αντιβιοτικά, αντιόξινα και αγχολυτικά. Ανοίγουν το χαμογελαστό τους στόμα και επιτρέπουν στους εκπαιδευτές να περάσουν στον οισοφάγο τους το σωλήνα που ποτίζει με νερό το στομάχι τους, μετά την παράσταση, στα παρασκήνια, σχεδόν κάθε μέρα, με σκοπό την απαραίτητη ενυδάτωση που η συντηρημένη τροφή δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει. Χαμογελούν πασαλειμμένα με σκουρόχρωμες αλοιφές που καλύπτουν τα εγκαύματα και τις πληγές που ο ήλιος και το χλώριο έχουν γράψει στο δέρμα τους. Χαμογελούν σφίγγοντας και σπάζοντας τα δόντια τους πάνω στα κάγγελα της πισίνας - από πνιγμένη μανία και ανία. Χαμογελούν όταν η αντανάκλαση από το σόναρ που χτυπά πάνω στα τοιχώματα της δεξαμενής, επιστρέφει σαν αέναη βασανιστική ηχώ και τα τρελλαίνει. Χαμογελούν όταν δέχονται τον καθετήρα που στέλνει με το ζόρι το σπέρμα στη μήτρα τους για να γεννήσουν με τεχνητό τρόπο το μωρό τους και να θρηνήσουν - πάντα χαμογελώντας, πολύ σύντομα και πολύ συχνά, τον πρόωρο θάνατό του. Χαμογελούν όσα χρόνια κι' αν ζήσουν - και ζούν συνήθως λίγο. Ακόμα και πεθαμένα όμως, τα δελφίνια χαμογελούν.

Στο ντοκιμαντέρ A Fall From Freedom - που μεταφράστηκε στα Ελληνικά "Χάνοντας την Ελευθερία της Θάλασσας" ή "Χάνοντας τη Θάλασσα της Ελευθερίας", καταρίπτεται με επιστημονικά επιχειρήματα ο μύθος της προστασίας των ειδών στα δελφινάρια, αλλά και ο μύθος της εκπαιδευτικής τους αξίας η οποία, ακόμη και αν κάποτε υπήρξε, ανάγεται σε μια περασμένη εποχή. Η έκθεση των δελφινιών στα δελφινάρια, ακόμη και αν κάποτε μπορούσε να προάγει ευαισθητοποίηση, σήμερα δεν αποτελεί τίποτα άλλο από ένα πρότυπο κακής εκπαίδευσης και εφησυχασμού για την ψεύτικη διατήρηση της άγριας ζωής και των κόσμων που καταστρέφονται γύρω μας. Είναι αλήθεια ότι ανακαλύψαμε πολλά πράγματα από τη μελέτη των κητωδών, το σπουδαιότερο όμως που μάθαμε είναι ότι η αιχμαλωσία τα σκοτώνει. Μάθαμε ακόμα ότι ο εγκλεισμός κάνει αυτά τα ζώα επιθετικά, μετρήσαμε στα προγράμματα κολύμβησης τραυματίες και στις πίστες του θεάματος ανθρώπους νεκρούς, και είδαμε ολόκληρους πληθυσμούς από τα ζώα αυτά να ξεκληρίζονται στο όνομα του κέρδους.

Ακόμη και κάτω από τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, η αιχμαλωσία των κητωδών αποτελεί εξ ορισμού κακοποίηση, κάτι το οποίο πολύς κόσμος δεν μπορεί πάντα εύκολα να αντιληφθεί, καθώς η παραπληροφόρηση και η διαφήμιση δεν τού επιτρέπουν. Τα δελφίνια και ο μεγαλύτερος εκπρόσωπός τους η όρκα, που ζεί σε μια καταπληκτικά συγκροτημένη μητριαρχική κοινωνία και πρωταγωνιστεί στο ντοκιμαντέρ αυτό, δεν μπορούν να ζήσουν ποτέ σαν "κατοικίδια" απομονωμένα ζώα, ακόμη και όταν γεννιούνται στις πισίνες και περνούν μέσα σ' αυτές όλη τους τη ζωή. Και φαίνεται ότι ένα από τα αμαρτήματα της σύγχρονης ζωοφιλίας είναι η επιθυμία να οικειοποιηθεί όλα τα ζώα (άγρια και ήμερα) αντιμετωπίζοντάς τα σαν "pets" - επιθυμία που όχι μόνον εκμεταλλεύονται αλλά και καλλιεργούν τα παντός είδους εμπορικά κυκλώματα, τα δελφινάρια και οι σύγχρονοι ζωολογικοί κήποι.

Εκ μέρους της ομάδας "Πρωτοβουλία κατά της Αιχμαλωσίας των Κητωδών" για τη Δράση για την Άγρια Ζωή
Filikaki Tataimou, κτηνίατρος ζώων συντροφιάς

Ο ωκεανολόγος Ιωσήφ Μακρής παρουσιάζει την ταινία A Fall From Freedom στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, 24.4.2013, ώρα 20:00.

Αγαπήσαμε τις φάλαινες και τα δελφίνια από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα ντοκιμαντέρ και τις κινηματογραφικές ταινίες. Οι φάλαινες και τα δελφίνια διαθέτουν μοναδική ευφυΐα, εκπληκτική δύναμη και ομορφιά, αποτελούσαν πάντοτε αντικείμενο έμπνευσης και θαυμασμού αλλά και σύμβολο ελευθερίας για τους ανθρώπους.

Η ταινία Χάνοντας τη Θάλασσα της Ελευθερίας παρουσιάζει τη σκοτεινή πλευρά της αξιοποίησης αυτού του θαυμασμού και την εμπορική εκμετάλλευση που έχουν υποστεί οι φάλαινές και τα δελφίνια, παρουσιάζοντας την βιομηχανοποιημένη αιχμαλωσίας τους.

80 συναρπαστικά λεπτά που αναμφισβήτητα θα σας συγκινήσουν, παρουσιάζοντας χιλιάδες δελφίνια που έχουν υποστεί παράνομη αρπαγή, επώδυνη μεταφορά από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη ή ακόμα και βίαιο θάνατο, προκειμένου να εφοδιάσουν τα δελφινάρια και τα ενυδρεία, καθώς επίσης και την τέχνη της παραπληροφόρησης του κοινού που τα επισκέπτεται, μέσα από καλά οργανωμένες δημόσιες σχέσεις και διαφημίστηκες καμπάνιες, η λαμογιά σε όλο της το μεγαλείο.

Τα περισσότερα δελφινάρια και ενυδρεία εμπλέκονται είτε άμεσα είτε έμμεσα στην παράνομη ή νομιμοφανή βιομηχανία της αιχμαλωσίας αυτών των ζώων, προς όφελος της βιομηχανίας και της διασκέδασης των ανθρώπων, είναι όντως ένα όφελος για εμάς να βλέπουμε αυτά τα ζώα σε αιχμαλωσία; Η ταινία επίσης παρουσιάζει με ειλικρινή τρόπο το υπερκέρδος των επιχειρηματιών και των λοιπών διαπλεκόμενων.

Αρκετά έντονα είναι τα ντοκουμέντα πρόωρων και οδυνηρών θανάτων των ζώων καθώς επίσης και οι τραυματισμοί των εκπαιδευτών τους, οι παράνομες πρακτικές, η κυβερνητική αδιαφορία, και τα βρώμικα κρυμμένα μυστικά. Ένα δυναμικό ντοκιμαντέρ που έχει σκηνοθετήσει ο Αμερικάνος συγγραφέας, σκηνοθέτης και περιβαλλοντικός ακτιβιστής Stanley M. Minasian.

Iωσήφ Μακρής
ωκεανολόγος

The Cove/ Ο Όρμος (2009) (Ελληνικοί υπότιτλοι)

φωτο

Δείτε το εδώ και εδώ
trailer
Μια απίστευτη ιστορία μαζικής δολοφονίας δελφινιών καταγράφεται σε ντοκιμαντέρ και γίνεται ξανά επίκαιρη καθώς τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη η καθιερωμένη ετήσια πρακτική επαναλήφθηκε στο Ταϊτζί της Ιαπωνίας.

O Έλληνoαμερικανός Λούη Ψυχογιός (Louie Psihoyos), διάσημος φωτογράφος του National Geographic, σκηνοθετεί την ταινία «Ο όρμος» αποτυπώνοντας την ετήσια διαδικασία εξόντωσης δελφινιών στην Ιαπωνία.

Κάθε χρόνο, 23.000 δελφίνια σφαγιάζονται με την κάλυψη της Ιαπωνικής κυβέρνησης εκ των οποίων περίπου 1.500 αιχμαλωτίζονται ή θανατώνονται κάθε χρόνο στο Ταϊτζί, όπου οι ψαράδες τα οδηγούν μέσα σε έναν κόλπο και τα μαχαιρώνουν μέχρι θανάτου.

Μια ομάδα ακτιβιστών, με τη βοήθεια του πρώην παρουσιαστή Ric O’Barry του πασίγνωστου «Φλίπερ, το Δελφίνι», εξοπλισμένοι με στρατιωτική τεχνολογία και χρησιμοποιώντας στρατιωτικές τακτικές επιχειρούν να αποκαλύψουν τη σφαγή - άγνωστη ακόμη και από τους ίδιους τους Ιάπωνες πολίτες.
Συγγραφέας: Mark Monroe
Σκηνοθεσία: Louie Psihoyos
Cast: Ric O'Barry, Louie Psihoyos, Charles Hambleton, Joe Chisholm, Simon Hutchins, Mandy Rae Cruikshank, Kirk Crack 
επίσημη ιστοσελίδα
σελίδα στο facebook
Πηγή

Ο Λούι Ψυχογιός μιλά στις Ειδήσεις της ΝΕΤ/ΕΡΤ βίντεο

φωτο

Στην Αρχαία Ελλάδα, οποιαδήποτε απόπειρα κακοποίησης δελφινιού τιμωρούνταν με θάνατο, όμως αυτό κάπου χάθηκε μέσα στους αιώνες... Έτσι ξεκινά το τρέϊλερ του ντοκιμαντέρ "The Cove"... Και αυτά που ανακάλυψε ο Ρικ Ο'Μπάρι, ο σκηνοθέτης Λούι Ψυχογιός και μια ομάδα ακτιβιστών, κινηματογραφιστών και δυτών, σ' έναν μικρό θαλάσσιο όρμο στην Ιαπωνία, ήταν μόνο "η κορυφή του παγόβουνου"...

Ο Λούι Ψυχογιός είναι ενθουσιώδης δύτης και φωτογράφος του βυθού που, με την τέχνη του, αναδεικνύει τη μείωση ενός από τους σημαντικότερους πόρους του πλανήτη μας, του νερού. Το 2005 δημιούργησε μαζί με τον Τζιμ Κλαρκ τον Σύλλογο Προστασίας των Ωκεανών -- Oceanic Preservation Society (OPS facebook) που προσπαθεί να προστατέψει την ομορφιά και τη ζωή των ωκεανών.

Σχετικά με την ταινία "The Cove", ο Λούι Ψυχογιός αναφέρει: "Παρευρισκόμουν σε ένα συνέδριο με τους καλύτερους επιστήμονες θαλάσσιων θηλαστικών, όπου ο Ρίτσαρντ Ο'Μπάρι, ο οποίος αιχμαλώτισε και εκπαίδευσε τον Flipper για την ομώνυμη ταινία και άλλες τηλεοπτικές σειρές, ήταν ένας τους βασικούς ομιλητές της βραδιάς. Την τελευταία στιγμή όμως, η εταιρεία-χορηγός της βραδιάς, η Sea World, απαγόρευσε στον Ρίτσαρντ να μιλήσει. Περίεργος να μάθω γιατί, πληροφορήθηκα ότι θα μιλούσε για έναν μυστικό θαλάσσιο όρμο, από όπου οι διακινητές δελφινιών διαλέγουν δελφίνια για να τα μεταφέρουν σε θαλάσσια πάρκα"...

... "Βλέποντας αυτήν την ταινία, ελπίζω πρώτον ο κόσμος να σταματήσει να πηγαίνει τα παιδιά του στα πάρκα ψυχαγωγίας με δελφίνια, και δεύτερον οι Ιάπωνες να σταματήσουν να τα σκοτώνουν και να τα τρώνε γιατί, εκτός από την ηθική πλευρά του θέματος, το κρέας των ζώων αυτών είναι τοξικό και ακατάλληλο για κατανάλωση. Τα δελφίνια και οι φάλαινες είναι μολυσμένα κυρίως λόγω της ρύπανσης των ωκεανών από τις δραστηριότητες των ανθρώπων", λέει.
Διαβάστε περισσότερα εδώ και εδώ
Πηγή

The Cove (2009) (πρωτότυπο)
Δείτε το εδώ
Bίντεο με τον Louie Psihoyos
Περιγραφή
Στην Αρχαία Ελλάδα, η κακοποίηση των δελφινιών τιμωρούνταν με θάνατο, όμως αυτό κάπου χάθηκε μέσα στους αιώνες. Έτσι ξεκινά το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ "The Cove". Και αυτά που αποκαλύπτονται από τον υπερασπιστή των δελφινιών και πρωταγωνιστή της ταινίας Ρικ Ο'Μπάρι, τον σκηνοθέτη Λούι Ψυχογιό και μια ομάδα ακτιβιστών, κινηματογραφιστών και δυτών, σχετικά με όσα συμβαίνουν στον μικρό θαλάσσιο όρμο της Ιαπωνίας, είναι μόνον "η κορυφή του παγόβουνου".

Κατά την εποχή του Αριστοτέλη, οι αρχαίοι Έλληνες αντιμετώπιζαν τα δελφίνια ως μυθικά όντα που έσωζαν τις ζωές των θαλασσοπόρων. Όμως εμείς σήμερα μολύνουμε συνεχώς "το σπίτι τους", τα εκμεταλλευόμαστε για διασκέδαση και τα σκοτώνουμε για τροφή.

Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ "Ο Όρμος", παραγωγής 2009, σε σκηνοθεσία του Λούι Ψυχογιού και σενάριο του Μαρκ Μονρόε, ακολουθεί μια ομάδα ακτιβιστών και κινηματογραφιστών, στην αποστολή τους να εξερευνήσουν έναν κρυφό όρμο, στο Ταϊτζί της Ιαπωνίας, και να φωτίσουν το σκοτεινό του μυστικό. Χρησιμοποιώντας κρυφές κάμερες, η ομάδα αποκαλύπτει ότι, στον όρμο του μικρού αυτού παραλιακού Γιαπωνέζικου χωριού, διαπράττεται ένα οικολογικό έγκλημα: Χιλιάδες δελφίνια σφαγιάζονται ανελέητα κάθε χρόνο, ενώ κάποια από αυτά επιλέγονται και αιχμαλωτίζονται για να πουληθούν σε διάφορα θαλάσσια πάρκα. Η ταινία κινείται σε έναν μικρόκοσμο που αντικατοπτρίζει την ευρύτερη θλιβερή πραγματικότητα του σημερινού μας κόσμου, με έναν τρόπο που σοκάρει, αποτελώντας με δύο λέξεις ένα οικολογικό θρίλλερ.

"Ζούμε μια από τις μεγαλύτερες απώλειες στο ζωϊκό βασίλειο που θα μπορούσε να συγκριθεί με εκείνη των δεινοσαύρων", λέει ο Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης Λούη Ψυχογιός, σε αποκλειστική συνέντευξή του στο portal Greek Reporter, το Μάρτιο του 2010. "Αυτή τη φορά όμως η καταστροφή προκαλείται από ένα μόνο είδος, τον άνθρωπο, και αυτό δεν είναι μόνον ένα τοπικό πρόβλημα της Ιαπωνίας, αλλά ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Ελπίζω ότι αυτή η ταινία θα εμπνεύσει πολλούς ανθρώπους να αναλάβουν δράση για να σταματήσουν τις άδικες περιβαλλοντικές καταστροφές. Το πρώτο που εύχομαι είναι, βλέποντας αυτήν την ταινία, οι γονείς να σταματήσουν να πηγαίνουν τα παιδιά τους στα δελφινάρια και στα πάρκα κολύμβησης με δελφίνια. Γιατί όταν απομακρύνουμε έξυπνα, έμβια όντα από το φυσικό τους περιβάλλον και τα αναγκάζουμε να κάνουν ηλίθια κόλπα για τη διασκέδασή μας, αυτό λέει περισσότερα για τη δική μας νοημοσύνη από ό,τι για τη δική τους. Ελπίζω ακόμα ότι οι Ιάπωνες θα σταματήσουν να σκοτώνουν τα δελφίνια γιατί, πέρα από το ηθικό ζήτημα, το κρέας τους είναι τοξικό και ακατάλληλο για ανθρώπινη κατανάλωση. Θέλω να κάνω ταινίες και να εμπνέω τους ανθρώπους να σκέφτονται και να κάνουν αυτό που η καρδιά τους ξέρει πως είναι σωστό".
Πηγή

Blackfish (2013)

Το σοκαριστικό ντοκιμαντέρ, που θα κάνει πρεμιέρα στο 19ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας (18 -29 Σεπτεμβρίου 2013)- έχει δημιουργήσει μια τεράστια διαμάχη, ανάμεσα στους δημιουργούς του και το θαλάσσιο πάρκο στο οποίο κρατούνται οι φάλαινες.

Δείτε το trailer
clip
clip

Η θεματική του ντοκιμαντέρ περιστρέφεται γύρω από τις φάλαινες δολοφόνους σε αιχμαλωσία, και συγκεκριμένα τον Τίλικουμ, μια 32χρονη όρκα που βρίσκεται στο πάρκο SeaWorld της Φλόριντα και έχει υπάρξει υπέυθυνη για το θάνατο τριών ανθρώπων, μέχρι στιγμής, με πιο χαρακτηριστική την άγρια επίθεση στην εκπαιδεύτρια Ντον Μπράνσο.

Με υπότιτλο «Ποτέ μην αιχμαλωτίζεις αυτό που δεν μπορείς να ελέγξεις» και τους δημιουργούς να αναφέρουν ότι το φιλμ παρουσιάζει «πώς η φύση εκδικείται τον άνθρωπο όταν έρθει στα όρια της», το «Blackfish» μοιάζει ως προπαγάνδα για την απελευθέρωση των ζώων, και ως τέτοια έχει προκαλέσει το μένος του θαλάσσιου πάρκου SeaWorld, μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων που στηρίζεται στα γνωστά σόου με τις εκπαιδευμένες φάλαινες.

 

Βλέπουμε πλάνα από κρυφές κάμερες όπου ξεναγοί του SeaWorld δίνουν ψευδείς πληροφορίες στο κοινό για το μέσο όρο ζωής και τα πτερύγια των φαλαινών Όρκα (το ραχιαίο πτερύγιο των αιχμάλωτων φαλαινών συνήθως καταρρέει ή πέφτει στο πλάι, κάτι σπάνιο στη φύση).

Βλέπουμε ακόμα και αρχειακό υλικό από βίαιες επιθέσεις φάλαινας σε άνθρωπο, αλλά δεν ακούμε τίποτα από το ίδιο το SeaWorld, εκπρόσωποι του οποίου αρνήθηκαν οποιεσδήποτε δηλώσεις στην δημιουργό γιατί «αμφισβητούσαν ότι το υλικό θα χρησιμοποιηθεί με καλές προθέσεις».

Η απάντηση των δημιουργών του φιλμ ήταν άμεση και μπορείτε να διαβάσετε λεπτομερώς όλες τις κατηγορίες και τις απαντήσεις σε αυτές, στην επίσημη ιστοσελίδα του ντοκιμαντέρ.

Με την αιχμαλωσία των ζώων, όμως, να καταγγέλεται από την πλειοψηφία των επιστημόνων που υποστηρίζουν ότι μπορεί να προκαλέσει συμπεριφόρες που δεν συναντούνται στη φύση, είναι δύσκολο να σταθείς στο πλευρό των ιδιοκτητών του πάρκου.

 Πηγή 

“Blackfish” tells the story of Tilikum, a performing whale that killed several people while in captivity. Along the way, director-producer Gabriela Cowperthwaite compiles shocking footage and emotional interviews to explore the creature’s dual nature, the lives and losses of the trainers and the pressures brought to bear by the sea-park industry.
Many of us have experienced the excitement and awe of watching 8,000-pound orcas, or “killer whales,” soar out of the water and fly through the air at sea parks, as if in perfect harmony with their trainers. Yet, in our contemporary lore this mighty black-and-white mammal is like a two-faced Janus—beloved as a majestic, friendly giant yet infamous for its capacity to kill viciously. Blackfish unravels the complexities of this dichotomy, employing the story of notorious performing whale Tilikum, who—unlike any orca in the wild—has taken the lives of several people while in captivity. So what exactly went wrong? [Synopsis courtesy of Sundance]
Director: Gabriela Cowperthwaite

Πηγή
επίσημη ιστοσελίδα
σελίδα στο facebook

Δημοσιεύσεις για την ταινία:
Real Gr: Δεκατέσσερις ώρες σε σκοτεινή δεξαμενή

Βlackfish: Sundance Review 

CNN Films review 

David Kirby, Interview: 'Blackfish'

Kimmela Center on film
Blackfish: Mάχη για τις φάλαινες δολοφόνους

Voiceless (2013)

Coming soon

Πηγή

Minds in the water, documentary (2012)

Δείτε το trailer

φωτο

clip
Minds in the Water is a feature-length documentary following the quest of professional surfer Dave Rastovich and his friends to protect dolphins, whales and the oceans they all share. Through Dave's journey—a five-year adventure spanning the globe from Australia to the Galapagos, Tonga, California, Alaska and Japan—we see one surfer's quest to activate his community to help protect the ocean and it's inhabitants from the threats of commercial slaughter and pollution.

Starring: Dave Rastovich, Isabel Lucas
Directed by: Justin Krumb
Runtime: 1 hour 26 minutes
Release year: 2012
Studio: Gravitas Ventures LLC

επίσημη ιστοσελίδα
facebook

Πηγή

When Dolphins Cry (2004)

Cast: Hardy Jones
DVD

Lolita: Slave to entertainment (2003)

Δείτε το εδώ
trailer

This Provocative and Revealing must-see documentary uniquely addresses man's relationship with wildlife. It speaks not only to animal lovers and activists, but to anyone at all who may have been duped by marine theme park propaganda. In fact, this is the film that an entire industry would rather you not see. And whether you like it or not, Lolita: Slave to Entertainment is assured to ignite conversation - if not heated debate. Written by Tim Gorski

When Two Species Collide in the Icy Waters of Puget Sound a Storm of Epic Proportions is Unleashed. Man versus nature; in the summer of 1970 a barbaric hunt kills five orca whales and destroys the lives of countless others. Six young orcas are ripped away from their family, sold to marine parks, and shipped across the world to enter into a life of slavery. Three decades later only one survives. And she just so happens to be Miami's biggest performer. Written by Tim Gorski

Συγγραφέας / παραγωγός: Τim Gorsky
Cast: Ric O' Barry, Russ Rector, Valerie Silidker
 
Video on Lolita's capture
 The Puget Sound Round up of 1970 resulting in Lolita's capture, the deaths of four calves & the suffering & decimation of a family pod at the hands of man.

facebook
Πηγή

Saving Flipper (2010)

Δείτε το εδώ
  trailer

"Dolphins smile whilst they’re dying too”, says Flipper trainer Ric O Barry. At the Sealanya sea show, a dolphin majestically arcs through the air. The crowd is enthralled, and a small boy squeals with delight: “dolphins can do such funny tricks!” But starvation is the only way to teach tricks to a dolphin. And once the crowd is gone, the dolphins’ work begins. Chlorine-poisoning, pneumonia and other stress-related illnesses slowly claim their lives. And the trainers go back to the capture zone and buy look-alikes.

Cast: Savas Karakas

Πηγή